De smaak van rode klanken

Hoe klinkt rood? Hoe smaakt Bach? En hoe ziet zoet eruit? In Het sensorium, de seizoensopening van Theater aan het Spui, speelt choreografe Sanne van der Put een humoristisch spel met de menselijke zintuigen.

Het sensorium is een veelomvattende productie. In figuurlijke zin omdat het theater, dans, muziek en video combineert. In de letterlijke betekenis omdat het beslag legt op beide zalen van Theater aan het Spui. De grote zaal is voor deze gelegenheid omgetoverd tot een reusachtig menselijk brein. ‘Een doolhoofd’, zoals Van der Put het noemt, waar bezoekers de geheimen kunnen ontdekken die schuilgaan in de spelonken van de geest. In de kleine zaal komen vervolgens in vijf korte scènes de zintuigen aan bod.
   ‘Ik ben een dertiger en dan worstel je geregeld met allerlei vragen: over je werk, je relatie, het leven, noem maar op,’ licht Van der Put haar keuze voor het onderwerp toe. ‘Je hoort als het ware allerlei stemmetjes in je hoofd die je vertellen wat het beste voor je is. Het leek me een leuk theatraal gegeven om daar iets mee te doen.’

Zweet

De afgelopen maanden heeft ze in haar studio dagelijks geoefend met de dansers en geschaafd aan de productie. Straks, tijdens de première, moet blijken of alle moeite heeft geloond en of al dat zweet het gewenste resultaat heeft gehad. ‘Een première is altijd weer spannend. Je weet nooit van tevoren hoe het publiek zal reageren.’
    In de loop der jaren heeft Van der Put een aantal interessante producties op haar naam geschreven. Zo maakte ze onder meer de CaDance-openingsvoorstelling The city hall ball uit 1996. Andere voorstellingen van haar zijn Downside up, The happiest day of your life en Shaken, not stirred. Verder werkte ze onder meer samen met Het Onafhankelijk Toneel, Het Nationale Toneel en Slagerij van Kampen.

Bedelen

Het leven van een freelance choreografe anno 2000 gaat niet over rozen, heeft Van der Put ervaren. Althans in Nederland. ‘Als je twee voorstellingen per jaar kunt maken, is dat heel behoorlijk. Het is continu bedelen, schrapen en schrappen.’ En met dat laatste bedoelt ze dat niet al haar ideeën altijd kunnen worden uitgevoerd, gelet op de kosten. Geldgebrek is ook de reden dat ze - zij het met tegenzin - zichzelf een bijrolletje heeft toebedeeld in Het sensorium. ‘Terwijl ik altijd heb geroepen dat je als maker niet in je eigen stukken moet staan.’
   Kenmerkend voor haar werk is de humoristische toets. Dansen met een knipoog, noemt ze het. ‘Humor is heel belangrijk. Ik zie te vaak bloedeloze stukken. Mooie lijven, pure bewegingen, het kan heel boeiend zijn, maar mij verveelt het snel.’ Soms lijkt het alsof ze ook zichzelf niet al te serieus neemt. ‘Hé, ik ben Miss Relativering,’ bekent ze schuldbewust. Maar vergis je niet, diep van binnen brandt de ambitie. Want als het even kan, wil ze van het choreograferen een fulltime bestaan maken. Als het nu niet is, dan misschien over een paar jaar. ‘Relativering is mijn bolster. De pit, dat is het vuur.’